رفت چون شيخ ز دار فانى * گشت ايوان جنانش مأواى دوستى جُست ز من تاريخش * گفتمش « شيخ بهاء الدين واى » ديگرى : « افسوس ز مقتداى دوران » ديگرى : افسرِ فضل افتاد و بىسروپا گشت شرع يعنى فضل بدون ابتدا شد و شرع بدون اول و آخر ، در نتيجه حروف « ضل » و « ر » باقى مىماند كه به حساب حروف ابجد ، سال 1030 باشد . سيد حسين بروجردى به عربى : و ابن الحسين سبط عبد الصمد * بهاء ديننا جليل اوحدى حاز العلوم كلها و استكملا * و عمره « لمح » توفى فى « غلا » لمح « 78 » و غلا « 1031 » است . ديگر نيز چنين سروده شده است : اى فلك از تو سؤالى دارم * فيض را مرتبه و آيين كو ؟ گوهر دانش و فرهنگ چه شد ؟ * زبده گوهر ماء و طين كو ؟ خردم گفت كه تا چند زنى * دم بيهوده كه آن و اين كو ؟ يك سخن گويم و جان مىسوزد * « بىبها شيخ بهاء الدين كو » نيز : « جنه الفردوس مثوى له » همچنين : بدر العراقين خفى ضوؤه * و نيّر الشام و بدر الحجاز أردت تاريخا فلم أهتدى * له فالهمت قل « الشيخ فاز » همچنين : « بهاء الدين محمد شد مه شوال از عالم » و نيز : شمس العلوم و الدين و الحلم * من كان باهى بها الفرس و العرب لما توفى اصبحا بوفاته * نور الهدى و ضياء الدين قد غرب